Het zwarte gat…nee…een nieuw begin….ja!

Standard

De marathon is al ruim een maand geleden. In die tussentijd geen stap gezet op mijn hardloopschoenen. Tijd voor herstel. En goed herstel. Die lopersknie die willen we nooit meer zien.

Het weer is fantastisch en het kriebelt, maar nee nu nog even niet. Moeilijk omdat ik die knie helemaal niet meer voel. Ik verklaar mezelf voor genezen, maar neem het zekere nog even voor het onzekere.

De mountainbike heb ik helemaal ontdekt, maar nu heb ik de routes in de buurt ontdekt. Tijd om weer van start te gaan. Hopelijk gaan we vanaf maandag na nog een fysiobezoek weer opbouwen. Ik sta te trappelen…al de vezels in mijn lijf willen doen wat ik zo graag doe: rennen! Hollen! Joggen!

Van de week al stiekem wat op het internet zitten neuzen. De marathon van Valencia en tal andere leuke tripjes. Ja, dat wil, daar ga ik voor. Lekker in het buitenland. Ok. Valencia komt waarschijnlijk nog te vroeg, maar zoiets klinkt toch werkelijk heerlijk?

Maar eerst stapje voor stapje weer opbouwen. Start to run! Ik sta te trappelen.

Advertisements

DE marathon van Rotterdam – een pleuriseind lope te lope!

Standard

Wat een feest, wat een feest! Genieten ten top was het. Maar zwaar was het ook. Ik neem je mee in mijn tweede marathon.

Zaterdagmiddag al reizen we af naar het Rotterdamse. Op die manier konden we in de middag even de expo over en ook de startbewijzen ophalen. Scheelt weer stress op de zondag. Zo gezegd zo gedaan. Wat een feest was het toen al zeg! Veel te druk maar wel gezellig! Even een foto met de mega medaille omdat ik geen idee heb of ik de echte morgen ga halen.

En voor je het weet is het zondag. Ik heb echt enorme kriebels in mijn buik. Gezien de voorbereiding natuurlijk en het onzekere of ik hem uit zou kunnen lopen. Maar ik zou gaan starten en we zouden het gaan zien. Genieten van het feest wat de marathon in Rotterdam is.

Na een dikke kus aan vriendlief en een succeswens stond ik ruim een half uur voor tijd in het startvak gereed. Het was nu al niet koud in mijn hempje. Dat zal wat worden! Uiteraard wel de zonnebrand meegenomen maar vergeten en ver weg dus in de bag deposit. Jammer dan. Je kunt niet alles hebben. In de startwave zie ik alle diverse mede groene hempjes, lees RMDers lopen. Ik durf ze nog niet aan te spreken.

In de verte begint Lee Towers te zingen. We’ll never walk alone en iedereen begint in niet altijd de juiste toonsoort mee te zingen. Ik ook natuurlijk! De eerste wave is weg! Voor in het weet zet ook mijn wave zich in beweging. We zijn nu ook aan de hobbel. Het pleuriseind is begonnen, een avontuur van 42,195 meter. Waarom doen mensen dit eigenlijk?

We draven de Erasmusbrug op. Al gelijk een lekkere kuitenbijter, maar ach dan kan de rest alleen maar meevallen! Ik kijk uit over de Maas. De Willemsbrug is tegenwoordig half grijs…bijzonder. Veel om me heen herken ik van de tijd dat ik hier als student woonde. Leuk hoor!

En dan jahoor, na slechts 5 km begint het geeikel weer. Langzaam voel ik die rottige knie weer vervelend doen. Hoe lang zou ik dit vol gaan houden. Ik probeer het te negeren en loop door.

Een lang fietspad doemt voor me op. Ik kijk om me heen. Wat is het toch heerlijk weer. En kijk de eerste mensen beginnen al te lopen. Dat biedt hoop. Ik wil niet meer als laatste eindigen (ok, een na laatste) zoals in Eindhoven. Alleen en verlaten. Rondom lopen ook weer de de nodige groene shirtjes en ik begin ze te groeten. Wat leuk eigenlijk, hoe zo’n zelfde shirtje een soort band kan bewerkstelligen.

We lopen een dubbele lus in Slinge. Leuk altijd om naar de andere snellere lopers te kijken. Iedereen heeft het zo te zien warm, maar het loopt allemaal nog lekker. Bij een van de volgende drankpost kom ik niemand minder dan Jolien tegen. Samen met haar moeder. Hoe leuk! Ik zet even aan en loop een stukje met ze op. Jolien gaat lekker! Na een tijdje laat ik ze gaan. Ik besluit even te wandelen om mijn knie even wat rust te geven. Het gaat nu echt pijn doen. We zitten nog maar op 15 km. Ik besluit het nog even aan te zien. Zo rond de 17, 18 km kan ik lukt het me niet meer om aan één stuk te lopen. Alsof iemand na een paar 100 meter een mes in mijn knie steekt. Het doet pijn en ik zak er doorheen. Maar even wandelen bied elke keer weer soelaas. Kijken hoe ver we komen met wandelen en rennen. Ik besluit tot de Erasmus brug te lopen en daar uit te stappen. Onderweg voel ik een hand van een groen shirtje op mijn rug. Gaat het goed? Nee, ik ga hem niet uitlopen zeg ik nog. Ik wist het vantevoren en vandaag is het niet mijn dag. De Erasmus brug. Dan stop ik echt.

Maar waar blijft die Erasmus brug dan toch? Eindelijk daar komt hij aan. Maar daar zitten we al dik in de 27 kilometer. En er staan zoveel mensen aan de kant. De mensen schreeuwen mijn naam. Je gaat goed Sandra, kom op Sandra. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om uit deze massa en dit feest te stappen en ik loop door. Of het slim is. Waarschijnlijk niet. Maar ja, de hardleursigheid slaat toe (een term die ooit op de begrafenis van mijn oma ontstond toen men het had over de koppigheid van de familie). Opgeven staat gewoon echt niet in mijn woordenboek. Tanden op elkaar en door. We zien het wel. 30 kilometer is ook wel een mooie kilometerstand niet? Ik kom nog een clubje van Run for Health tegen. Ze schreeuwen me naam. Het geeft me moed en ik loop verder.

Ik loop, wandel, loop, wandel door en de Boezemstraat komt in zicht. Volgepakt met feestende mensen! Hier heb ik een jaar gewoond. Wat leuk om weer hier te zijn! De mensen staan rijen dik. Later weet ik dat de Coolsingel lang niet zo leuk is als deze straat. Ik zwaai en groet naar alle groene shirtjes die tegendraads lopen en al op de terugweg zijn van hun rondje Kralingse Bos. Echt leuk dit! Wat een toppubliek en we komen er straks nog een keer langs, maar eerst een rondje Kralingse bos. Damn, dat is saai! Inmiddels lijkt de knie zich wel weer wat beter te houden. Of zijn het de andere spieren die nu ook pijn doen, de man met de hamer die stiekem toch in de struiken schuilde? De 35,36,37 kilometer glijden langzaam voorbij en dan zijn we weer op de Boezemstraat.

Het gaat me gewoon lukken. Ik ga dat pleuriseind gewoon lope te lope! Een beetje trots maakt zich van me meester. Yes! Damn meid opgeven kan je gewoon echt niet hae. Alles waar je aan begint maak je af. En zo ook dit. Tsja of het slim is. We zien het wel. Dit kan niemand me straks meer afpakken.

Even leek dit de eerste keer gaan worden van iets waar ik op zou gaan geven, maar niks is minder waar. De karakter knop is nog zeker niet kapot. Knop om en gaan! Pijn is fijn, bloed moet en een blaar wordt nooit groter dan je voet!

De laatste kilometers worden we gedragen op de toeschouwers. Een oude man roept dat hij de Coolsingel ruikt. Ik doe mijn ogen dicht, snuif nog eens wat lucht naar binnen, nee geen Coolsingel, maar ik geniet van de zon op mijn huid en loop de laatste kilometer. Dat was hem. Mijn tweede marathon. Ik heb hem gewoon uitgelopen wie had dat nu gedacht!

In het gras van de tassenafgifte vind ik vriendlief. Ook hij heeft het zwaar gehad maar heeft het gehaald. Chapeau!

Moe maar voldaan keren we huiswaarts.

9 dagen…de spanning stijgt!

Standard

De spanning en twijfel neemt toe. Nog maar 9 dagen. De marathonvoorbereiding is een bijzonder iets en verdomd spannend. Tweeënveertig kilometer rennen. Het is verdorie een pokkeneind. Welke gek doet dat nu?

Het mailtje met daarin het ophaalbewijs is binnen. Gister viel de mail met de startwave en tijd op de mat. Het komt nu echt dichtbij.

In mijn voorbereiding heb ik maximaal 25 km gelopen. Deze week helemaal niet. Geteisterd door een blessure. Zou het voldoende zijn? Hoe gaan mijn spieren zich gedragen? En zou die 25 km voldoende zijn? Andere lopen max 14 km met het sportvastenprogramma. Dan moet dit toch voldoende zijn?

Er verdringen zich allerlei vragen en gedachtes in mijn hoofd op. Ook dat hoort er bij. Het lopen van een marathon heeft ook een enorme psychische component. Soms voel ik me alsof ik de hele wereld aan kan, andere dagen is daar die twijfel. Ik denk terug aan de CPC waar ik leek te vliegen en een PR liep. Ik denk ook terug aan de volgende training waarin na 10 km de rotblessure weer opspeelde. Nog even. Nog 9 dagen. Tot aan de start.

Zin heb ik er zeker in. Ik zie alle prachtige berichten en de toenemende spanning in de RMD community. Foto’s van de prachtige shirts, 20x de vraag waar de supporters kunnen gaan staan, welke bietensap het beste is en de laatste trainingslopen. Ik zie foto’s voorbijkomen van de metamorfose van Rotterdam. Iedereen heeft de zenuwen behorende bij het virus.

En als ik dat voorbij zie komen dan slaat mijn hart een keertje over. Ik sta daar straks ook om een stukje te rennen. Ook zie ik dat er samen met mij nog velen niet de snelste zijn en voor tijden gaan van 5 uur of langzamer. Dat geeft mij hoop. In Eindhoven kwam ik binnen als een na laatste met niemand meer in zicht. Terwijl ik op moest passen voor al overstekend verkeer. Dat gaat me niet nog een keer gebeuren. In Eindhoven slechts 2.600 deelnemers. In Rotterdam iets van 12.000 geloof ik. Ik speel het filmpje van de laatste deelnemer van vorig jaar af en een warm gevoel maakt zich meester. Wat een prachtfeest.

De conclusie: het wordt een feest en ik ga genieten van kilometer 1 tot kilometer 42!

Nog 41 dagen: Het wordt spannend!

Standard

Met nog maar 41 dagen, 16 uur en 27 minuten op de teller en een blessure wordt het spannend!

Afgelopen weken wel regelmatig, maar niet ver gelopen. Het voelt als 300 stappen achter uit en de twijfel neemt toe. Mijn hoofd draait overuren. Zou het wel lukken? Moet ik niet na gaan denken over een andere marathon? Moet ik gewoon doorzetten? Naar mijn lichaam luisteren is niet mijn beste competentie, maar natuurlijk wel belangrijk. Maar die marathon van Rotterdam lonkt en hij lijkt me zo prachtig.

Nadat de fysio mij inmiddels twee weken geleden feliciteerde met mijn lopersknie was het zaak om het rustig aan te doen en mijn spier de rust te gunnen om te herstellen. Er volgde een paar trainingen met wandelpauzes tussendoor. Frustrerend, maar tot 5 kilometer geen probleem. Vol goede moed wilde ik vorige week zondag dan maar weer een 10 kilometer doen in blokken van 2 kilometer. Ik was er klaar mee en dit voelt als als overnieuw beginnen. Wat zou dit zijn, les 10 van start to run? Maar aan de andere kant ik kan nog rennen en dat is ook natuurlijk wat waard.

Vol goede moed dus op weg voor 5 x 2km. Het begin liep lekker en het zonnetje deed goed zijn best. Het liefst zou ik nu 30 kilometer rennen en een nieuw stuk natuur ontdekken per hardloopschoen, maar ik liep braaf een rondje singel. Dan zou ik weer snel thuis zijn als het fout zou gaan. En helaas, dat ging het ook. Na 6 kilometer begon de knie weer te morren en zijn we gaan wandelen. Nog even probeerde ik aan te zetten, maar het ging niet meer. Braaf wandelen en naar huis. De twijfel slaat op zulke momenten toe. Zou het allemaal nog wel kunnen, gaan we die marathon halen? Ik wil zo graag, want het is zo fantastisch leuk en Rotterdam dat lijkt me fantastisch. Op facebook zie ik lange afstanden voorbijkomen en het weer is zo heerlijk om er lekker op uit te gaan.

‘s Maandags weer braaf naar de fysio. Hij wist me te vertellen dat hij het nog goed vond gaan dat het me lukte om toch nog 6 kilometer te rennen. Wellicht was het beter kortere stukken van een kilometer te doen. Dus zo gezegd zo gedaan. Deze week alleen stukken van 1 kilometer. Het frustreert, het gaat langzaam en mijn geduld wordt op de proef gesteld, maar deze week liep het lekker. Daarom vandaag weer een poging tot 10 kilometer, maar dan in blokken van een kilometer. En dat ging prima! Grappig hoe dankbaar je weer bent als dat wil lukken, als die spier bedenkt het gewoon voor de complete afstand vol te houden. Ik voel weer een beetje hoop opkomen. Al wordt het spannend. Over twee weken heb ik me ingeschreven voor de CPC loop. Eerst de 10 km en daarna nog eens de halve marathon. Ik heb er zin in en hoop dat het me gaat lukken. Dat moet deze week gaan blijken. Deze week gaan we de blokken weer opschroeven. Fingers crossed!

Voor mij gaat de CPC  het meetmoment zijn om te weten of ik doorzet voor de marathon.

screenshot2147380625.jpg

Nog 52 dagen: een (kleine) kink in de kabel

Standard

Blessures, je hoort iedereen erover die de hardloopsport beoefend. Hardlopen is een sport waarbij je je gewicht drie maal op je gewrichten krijgt. Sommige claimen dat dat nooit goed kan zijn. Vrolijk hoor ik het aan, wens mensen beterschap en ga verder met mijn training. Die mensen hebben pech zeg! Daar doe ik niet aan. Ik heb het geluk om degelijk gebouwd te zijn en nagenoeg nooit ziek te zijn. Niemand doet me wat. Gezond eten en lekker bewegen will do that trick. Lekker blijven hobbelen zonder poespas.

Maarrrr helaas pindakaas. Op dit moment moet ik ook even pas op de plaats maken. De afgelopen weken vaak wat last van de knie na de lange duurlopen. Zoals ik ben, loop ik lekker door natuurlijk, het zal allemaal wel weer goedkomen. Maar elke duurloop werd het net weer even vervelender. Eerst na een kilometer of 20, daarna 16, 10 en de laatste loop al na 7 km. In de laatste duurloop dwong het me bijna tot lopen. En dan…. daarna een paar dagen nodig hebben voor het traplopen ook weer pijnvrij ging. Was dat wel goed?

Ach denk ik. Ik ben bezig voor een marathon. Mijn motto is niet voor niks: “pijn is fijn, bloed moet, en een blaar wordt nooit groter dan je voet.”

Pijn hoort er op deze momenten bij. En tijdens een voorbereiding als deze voel je ieder pijntje omdat je er enorm allert op bent. Je leert je lijf echt ontzettend goed kennen. Dat zal het wel zijn. Het zit tussen de oren. Niet zeuren en door!

Na een paar dagen twijfel in mijn hoofd toch even langs de fysio. Kan geen kwaad toch? En hij zit vlakbij kantoor. Even een checkup en dan gaan we weer verder. Even de bevestiging zoeken dat er niks aan de hand is. Zo gezegd zo gedaan zat ik stiekem dinsdag toch behoorlijk nerveus in de wachtruimte. Wat als het wel wat zou zijn. Die marathon wil ik toch echt lopen. De motivatie begon net weer goed los te komen.

De diagnose: iliotibiaal frictiesyndroom, oftewel een lopersknie. Damn!

Ik zeg altijd dat mijn vet in mijn benen mijn spieren en alles goed beschermd. Ik heb nooit wat. Helaas niks is minder waar want het zit hem in de dijbeenspier die frictie ondergaat met mijn bot ter plaatse van mijn knie. En dat doet zeer.

En nu dan? De gedachte aan de marathon hoef en ga ik nog niet laten varen, maar ik heb plechtig moeten beloven om het wat rustiger aan te doen. Absoluut niet door de pijn heenlopen en ook echt stoppen als die knie begint te mopperen. Nu kan ik nog doorlopen, maar overdrijf ik dan kan het een hele vervelende blessure zijn. In dat geval moet het goedkomen en kan ik over een paar weken weer helemaal los. Wat ook moet, want het zijn nog maar 52 dagen! Het begint nu toch wel spannend te worden.

Gelukkig moet de laatste voorbereiding richting 30 km op cpc loop vooralsnog ook waarschijnlijk wel te doen zijn. De fysio geeft aan dat ik dan ook kan kiezen voor alleen de 21 km. Maar dat wil ik niet. De lange afstand is ook een mentaal spel namelijk wat ik wil trainen. Blik op oneindig en uren achter elkaar rennen in gevecht tegen de stemmetjes die je voor gek verklaren. De man met de hamer verslaan en dat pleuris eind rennen. En daarna dat geluk wat je voelt na de voltooiing. Dat wil je toch niet missen?

Al met al ben ik blij dat ik ben geweest, want ik ken mezelf. Had niemand mij gezegd rustig aan te doen dan had ik dat zeker niet gedaan. Nu heb ik nog tijd voor herstel.

Nog 52 dagen. We gaan ervoor! Ik kan je nu al op een briefje geven. Dat rustig aan doen, gaat me moeite kosten. Dat is zo niet mijn ding! Maar alles om straks fris aan de start in Rotterdam te verschijnen.

Nog 62 dagen: de midwintermarathon

Standard

Wat was ik zenuwachtig. Enkele dagen eerder las ik namelijk dat er een tijdslimiet van 3 uur was en dat je daadwerkelijk van het parcours gehaald zou worden 500 meter van de finish! Een teringeind van 25 km en de laatste 500 meter van het parcours er af gehaald worden en je medaille mislopen. Daar had ik natuurlijk geen zin! Op mijn tempo zou ik normaal op 02:55 uur uitkomen. Net binnen de limiet. Maar ik was van de week ook nog eens snip verkouden geweest! Hoe zou het toch gaan.

Na de avond van tevoren nog even een berichtje met mijn verontwaardiging en angst op de Facebook van de RMD deelnemers geplaatst te hebben en mede door de leuke reacties en aanmoedigen toch fris aan de start verschenen.

Het was koud, er stond een frisse wind, maar de zon scheen heerlijk. De omgeving in Apeldoorn is natuurlijk ook zeker niet verkeerd. Het was heerlijk in de bossen van de veluwe. We hadden lekker de tijd genomen en dus verscheen ik relaxed aan de start om aan mijn avontuur te beginnen.

Wat was de route mooi en wat een uitzichten. Het liep als vanzelf en mijn horloge gaf de eerste 5 km mooie tijden van 06:30 min/km aan. Zo zou het wel goed gaan!

Maar toen. Op weg naar de tweede drankpost was hij ineens een daar. Een ellenlange valsplatte bult. Ik voelde spieren verzuren en mijn ademhaling werd zwaar. Maar daar was de drankpost de top van de bult. Jammer, de sportdrank, was niet geleverd, daar had ik toch wel opgeteld. Dan maar even een gelletje en weer op pad. Tot dus ver ging het aardig. Wie had dat gedacht.

Na een kilometer of twaalf had mijn knie er geen zin meer in en begon te mopperen. Een storend gevoel, maar ook niet zo dat ik niet door kan lopen. Pijn is fijn, bloed moet en een blaar wordt nooit groter dan je voet, nietwaar?

De heuvel begon zijn werk te doen. De spieren werden stijf en stram. Maar ach, hoort erbij. Het momentje was daar dat de stemmetjes kwamen. Waarom doe je je dit toch zelf aan? En straks heb je weer een marathon in de planning? Hoe dan? Andere stemmetjes genoten van de omgeving en keken achterom. Je bent niet de laatste, als je zo door loopt haal je het!

En zo ging het nog even verder. Het dieptepunt bij 17 km. We liepen inmiddels op een asfalt weg. Een recht wederom vals plat stuk. Ik ging stuk. Ik hield vol en vertelde mijn lijf dat dit op de marathon straks ook zo voelt. Prima training dus. Er was verleiding om te gaan lopen maar ik deed het niet!

De heuvel kwam ten einde en nu zouden we alleen nog gaan dalen. Ik raakte aan de praat met een medeloopster. Ze vertelde dat ze het echt zwaar had op de 17 km. Ik beaamde dit. Wat doen we ons zelf toch aan. De vrouw knikte en samen liepen we een paar kilometer verder. Erg fijn om even een babbeltje te kunnen doen onderweg. Geen idee wie het was, maar bedankt!

Een kilometer voor de finish besloot ik nog even te versnellen en op tijd de finish over te snellen! We hadden het gefixed. Allemaal in 02:54 uur. Top! Strava gaf aan dat dit sinds ik Strava gebruik mijn PR op de halve marathon zelfs was! Hoe leuk. In het begin was ik echt wel een stukje sneller en liep ik de halve in 02:18 uur. Dat is sinds de marathon niet meer, dus met deze 02:26 ben ik ook zeer tevreden!

Na de marathon stond mijn nieuwe schema voor de komende twee weken alweer in de mailbox. Waar we na dit supergevoel dus ook weer lekker gemotiveerd en met veel zin aan gaan beginnen 🙂

Nog 62 dagen tot Rotterdam!

Nog 88 dagen: Poort van het Heuvelland

Standard

Na een eerste paar dagen werken en de allereerste repetitie bij de FKNR (spannend!) had ik afgelopen zondag geen zin om op tijd op te staan. Toch ging de wekker weer vroeg. Vandaag had ik om rond 10 uur afgesproken op het station van Roermond om samen met een collega verder te reizen naar “de Poort van het Heuvelland”, een trailrun in het zuiden van ons land.

Na aankomst sneed een venijnige wind ons al lekker de pas af, terwijl we naar het gebouw van de atletiekvereniging liepen om ons startnummer op te halen. Dat kon best wel eens fris gaan worden. Ik vroeg mij af of ik vandaag wel voldoende kleding aan had getrokken.

We dronken een kop koffie en liepen  naar de start op de skeelerbaan en daar gingen we. Rustig kwam de groep in beweging. De eerste gedeeltes wandelden we af en toe, omdat de paadjes lokaal versmalden, of te modderig zijn om te rennen. Gelijk in het begin hoppa de heuvel op. De kuitjes gelijk aan de bak. Maar wow wat was het nu al mooi! Lekker door de modder banjeren in het bos. We liepen langs weiland, door het bos en door veel en veel modder. Nu snap ik waarom mensen trailschoenen hebben. Ik glibberde alle kanten op terwijl mijn collega lekker verder hobbelde.

De eerste kilometers. Puur genieten! Ah, hier gingen we echt het bos in. In de verte zagen we de andere lopers. Echt, moesten we daarheen? Yes, dit was fantastisch. De weg draait ineens rechtsaf en oooooww dat was wel hard naar beneden. Voorzichtig van boom tot boom glibber de glibber naar beneden en jahoor 100 meter verder weer omhoog. Boefjes daar bij de organisatie. Alsof het niet genoeg was volgen daarna nog wat afdalingen per touw, want zo zijn ze niet te doen. Te stijl. Dit is echt genieten. Dit is het echte werk. Kort daarop nog even door een sloot waden en dan lopen we weer even normaler bergop. Valsplat, die boefjes.

Het is genieten, het is prachtig, maar het vreet wel energie. Na 9 kilometer ontstaat er een leegte in mijn buik. Ik houd het nog wel een kilometertje vol tot aan de drinkpost denk ik. Even lunchen zeggen we tegen elkaar. Ik drink twee glazen sportdrank, eet een stuk ontbijtkoek en we vertrekken weer. Ondertussen merk ik dat ik te laat ben geweest met het eten. Mijn benen hebben er geen zin meer in. Mijn voeten zijn koud. Mijn spieren beginnen stram te worden. Maar genieten dat doen we nog steeds. We lopen gestaag door en dan zien we de atletiekbaan weer voor ons opdoemen. Bij de finisch wacht een lekker stuk limburgse vlaai. Dat kunnen we wel gebruiken. Het was weer een prachtavontuur!

En ik beloof mezelf dat ik na de marathon mezelf een paar trail schoenen cadeau doe en dat ik vaker ga trailen!

Nog 88 dagen tot de marathon van Rotterdam!