En dan gaat het licht even uit…

Je leest het overal. Mensen vallen om, raken burn out, mensen raken overspannen en overwerkt. Je denkt dat je het niet kan overkomen. Je hebt een fantastisch leven. Je hebt alles wat je hartje begeerd. En al die mooie kansen die keer op keer voorbijkomen. Genieten van het moois om je heen. Soms is de wereld even stom, dan is het tijd voor keuzes en dan begint de cyclus weer van voor af aan. Niks mis mee toch? De grens rekt steeds een beetje verder op. Je wordt steeds wat moeier. Je weet dat het allemaal wel veel is, maar je kunt de kansen toch ook niet laten lopen? Je luistert niet naar de onzekerheid diep van binnen. Soms raakt iemand je. Je schut je hoofd, ontkent en neemt weer je stoere harde ik aan. De mensen om je heen vragen je hoe je het toch doet. Gewoon doorgaan. De ene voet voor de ander. Doorgaan en jezelf bewijzen tegenover de wereld. Kijk eens hoe mooi en goed ik het toch heb. Ik fix het allemaal, ik kan de hele wereld aan. Ik ren van het ene naar het andere doel en zeg overal ja op.

En dan besef je je dat het te veel is geweest. De keuzes zijn te laat gemaakt. Je glijdt weg in een andere wereld. Jouw wereld draait net iets anders als de rest, als in een waas. Je bent er niet meer bij. Kunt je niet meer focussen. Staat regelmatig te trillen op je benen. Schiet in tranen om het geringste, bent geïrriteerd. Het lukt steeds lastiger om dat schild nog hoog te houden. Een paar uur, maar daarna ben je uitgeteld. Je hebt nergens meer zin in. Je weet, nu ben je echt te ver gegaan. Als je op een ochtend trillend op je benen opstaat schiet er van alles door je hoofd. Heb ik het nu dan toch echt verpest. Heb ik het zover gerekt dat het elastiek dan nu toch gebroken is? Je slaapt bijna 2 dagen, voelt je weer iets beter, maar de andere wereld blijft. Je blijft in die waas en sleept je naar je werk en van afspraak naar afspraak. Je vervalt in twijfel. Hoe kom ik hier nog uit? Doorgaan. Kom op. Schop onder je kont. Die zon komt echt wel weer. Maar genieten doe je niet meer.

Totdat je je beseft dat je echt niet meer kan functioneren. Iets waar je normaal een uur over doet duurt een dag, vergeet dingen en bent er echt niet bij. Je weet diep van binnen dat er wat moet gebeuren. Dat je hulp nodig hebt. Je licht ook je leidinggevende in. Dat er aan gewerkt wordt, maar dat het momenteel even niet zo lekker gaat met excuses dat je het zover hebt laten komen. Maar alles komt altijd goed. Met een beetje doorzettingsvermogen en zelfreflectie. Je zet het op de mail, want durft dit echt niet face-to-face te vertellen. Je hebt zo hard gefaald. Na een paar maanden bij een fantastisch nieuwe job gooi je de handdoek in de ring en kun je niet presteren wat je zelf voor ogen hebt. Het leek zo mooi en nu heb je het verpest. Je leidinggevende belt je ’s middags terug. Ze is geschrokken en vraagt met klem de signalen serieus te nemen. En misschien heel misschien is het wel verstandig om even een stapje terug te doen op het werk en even een afspraak te maken met de bedrijfsarts. Ja, maar hoe zo dat dan? Het komt echt wel weer goed hoor. Gewoon even een dipje. Maar diep in je hart weet je dat dit niet zomaar een dipje is. Je wilt er niet aan, maar je hebt het nu echt te bont gemaakt. Je lichaam laat je dit aan alle kanten weten. Continu ziek, zwak en misselijk, die waas, de prikkelbaarheid, de emotionele reacties en die twijfel maken je gek. Haar advies om toch ook even langs de huisarts te gaan. Zo erg is het toch niet? Maar we doen het toch even. Het verhaal oefen je duizenden malen in je hoofd. Je somt de klachten op. Zo erg is het toch niet? Kom op zeg, jankert. Maar even praten dat kan geen kwaad. Je besluit toch te gaan.

Nou mevrouw Leurs dit lijkt toch wel erg op overspannenheid en ik adviseer om je ziek te melden op het werk. Het komt hard aan, maar je weet dat je nu echt te ver bent gegaan en kunt er niet omheen. Vooruit, een weekje dan. Even tot rust komen en dan weer gaan. Je communiceert het ook naar de collega’s en er volgen lieve berichtjes. Neem je tijd. Het werkt komt wel weer. Schamen hoeft niet, het kan iedereen overkomen. Maar zo voelt dat niet! Ik schaam me kapot. Ik had het nooit zo ver mogen laten komen. Die week bestaat uit slapen, huilbuien en gepieker tot de top. Je zit op de bank en voelt je hulpeloos. Het enige wat je kunt is voor je uit staren. Is dit dan nu het leven? Hoe moet ik verder? Ik kan zo niet doorgaan, maar dit is wie ik ben. Mijn levensstijl moet anders, maar hoe dan? Drukte en gejaag is mijn bestaansrecht. Al van jongs af aan! Ik wil er wat mee doen en ga op zoek naar hulp. De minimale wachttijden bedragen 6 weken. Ik kan hier toch niet 6 weken hulpeloos vanaf de bank toekijken? No way! Ik moet door, ik moet er wat aan doen. Ik zie het niet meer. Ik struin het internet radeloos af naar een psycholoog die mij hier mee kan helpen. Uiteindelijk vind ik er één die ook online sessies doet. Yes. De eerste afspraak is snel gemaakt.

Je wacht met smart op de bedrijfsarts, die zou toch wel moeten weten hoe ik dit het beste aan kan pakken? Misschien inderdaad even iets minder werken. Het is toch stiekem wel zwaar geweest. De reistijd naar Utrecht. Op kantoordagen gaat de wekker om 05:30 uur en ben ik om 19:30 uur weer thuis. Die afgesproken 2 dagen worden er stiekem ook wel vaak meer. Want je wilt overal bij zijn. En dan gewoon nog thuis aan de bak. De nieuwigheid, alle nieuwe mensen en de vele indrukken. Ook al is het in mijn ogen echt de baan van mijn leven. En dan de diverse orkesten, projecten, organisatie klusjes en de werkzaamheden voor defensie. Allemaal super leuk, maar vooruit dan toch wel veel.

Ik snap ook wel dat het niet een kwestie van een pilletje is en weer fit zijn, maar hij heeft verstand van het arbeidsproces en wat wel en niet te doen. Ik probeer een afspraak te maken in Den Bosch, want Utrecht is net toch weer een stukje verder. De drukte en reizen is nu echt geen optie. Ik wordt stapelgek tussen de mensen. Mijn hart gaat dan te keer als een gek en ik kan het gewoon even niet hebben. De supermarkt is al drama. Zelfs concentreren op mijn boodschappenlijstje lukt niet en ik moet de winkel 3x door en ik ben blij als ik weer buiten sta. Alles komt zo hard binnen. Ik voel me zo’n mislukkeling.

Bericht terug. Damn de afspraak duurt nog 3 weken. Moet ik tot die tijd dan niet werken? Dat kan toch zeker niet. Nee joh, dan moet het al lang weer over zijn. Via internet zoek ik me suf naar wat verstandig is in deze situatie. Je wilt het goede doen voor jezelf, maar ook weer door. Ik vind op internet een instantie waar mee je over psychisch dingetje kunt appen. Het advies, blijf thuis tot je bij de bedrijfsarts bent geweest. Zo af en toe mail ik mijn leidinggevende hoe de vlag er bij hangt en zij gebied me ook echt niet mijn best te doen om beter te worden en vooral vrienden te worden met mijn bank.  Ze gaat haar best doen het bezoekje aan de bedrijfsarts naar Den Bosch te verplaatsen. En waarempel dat lukt. Na 1,5 week ziekte zit ik doodnerveus in de wachtkamer. Uiteraard zijn alle zorgen voor niks, want het is een super aardige man, maar toch vertelt hij me om de komende 3 weken niet te werken. Nog eens 3 weken! Dan kom ik op meer dan een maand uit. Hij schudt zijn hoofd al als ik vertel wat ik op het werk allemaal doe en wat er de afgelopen maanden op me af is gekomen en dan hebben we het nog niet over mijn vrije tijd gehad. Oeps. Zijn advies is uiteraard om hier uit te komen en dan keuzes te maken. Het menselijk zenuwstelsel heeft grenzen en kan dit niet allemaal handelen.

Ik pieker me suf,  struin het net af en schrik van de hersteltijden die er voor dit soort dingen zijn. Bij een overspannenheid zeker wel een paar maanden herstel nodig. Damn, nee, echt niet! Niet bij mij hoor. En ook dat acceptatie een belangrijk goed is. Ok. Sandra je hebt het ook niet in een week verpest en zelf gedaan. Nu zul je er de vruchten van moeten plukken. Soms komen er momenten dat ik me er bij neerleg, toegeef dat het even niet lukt. Ik vind het moeilijk, vooral als er lieve mensen mij berichten en beterschapwensen sturen. Ik wil niet ziek zijn, ik doe niet aan ziek zijn. Ga weg! Na 2 weken bel ik mijn ouders met een brok in mijn keel. Ze willen en moeten het toch weten, maar ik wil ze er helemaal niet lastig mee vallen. Het komt echt wel weer goed. Om een beetje structuur te houden en voor de afleiding bezoek ik de repetitie van de muziekvereniging. Het valt sommige mensen op dat het even niet zo lekker gaat. En ook dat vind ik vervelend. Het gaat mij altijd goed hoor. Onkruid vergaat niet. Ook heb ik weer aansluiting gevonden bij mijn renclub en blijf ik lekker mensen gooien op de judoclub. Even rennen in het bos of sporten doet me toch wel goed, al moet ik ook van een klein stukje rennen op tempo slak weer een paar uur bij komen. Dingen die ik voorheen met twee vingers in mijn neus deed.

En nu gaan we de 4de week alweer in. Ik ben nog nooit zo lang van het werk geweest. Het gaat echt wel weer wat beter. Het lukt weer om een Netflix serie af te kijken met aandacht en weer een beetje aan mijn modelspoor te hobbyen. Weer een half uurtje te lezen, want dat ging ook niet meer. Volgende week heb ik weer een afspraak met de bedrijfsarts en dan verwacht ik dat ik het werk wel weer op kan gaan pakken. Al ben ik op dit moment wel bang dat ik te snel weer in mijn gedrevenheid en enthousiasme geraak.

Als ik zo lees en hoor ben ik er nog redelijk op tijd bij geweest, maar dit hele proces valt vies tegen en ik raad het niemand aan. Luisteren naar je lijf is echt belangrijk! Als ik het gevoel heb dat het nu weer even lekker gaat komt vaak de man met de hamer stiekem toch weer even langs om me terug te meppen op de bank. Acceptatie en toegeven Sandra. Acceptatie is het toverwoord. Laat het over je heen komen. Het komt allemaal wel weer. En wat hebben we ervan geleerd? Ook Sandra heeft grenzen en die grenzen zijn er niet voor niks. Heel raar.

Advertisements

Soms is de wereld gewoon even stom – de vicieuze cirkel van een enthousiasteling.

Alles leuk vinden en je overal vol overgave instorten. Alles tot in extremen beleven en meemaken. De drive om er iets fantastisch van te willen maken. Ik ben er van overtuigd dat het een mooie competentie is en het de ingrediënten in zich heeft om je leven ten volste te leven.

En terwijl je dit doet stroomt je agenda toch wel erg vol. Tot je je beseft, dit is wel heel erg veel. Maar je negeert het, ervaart enthousiasme, bent vol energie en gaat steevast door met genieten van al dat moois en de geboden kansen. De ideeën poppen in je hoofd op en je bemoeit je overal mee. Organiseren is helemaal leuk, je lust en je leven en helemaal als je je omgeving kunt besmetten met je eigen enthousiasme. Je gedachten vol ideeën. Maar je omgeving deelt niet altijd het enthousiasme en die omgeving werkt niet altijd mee. En wat doe je dan? Precies dan pak je zaken zelf op. Geen probleem, je maakt jezelf wijs dat het maar kleine dingen zijn, en hier kun je zoveel mensen blij mee maken en Jantje en Pietje die hadden er nu eenmaal even geen tijd voor. Ondertussen loopt de agenda door.

In drukke tijden is sporten een uitlaatklep. Een momentje in het reine met jezelf. De inspanning en niks anders om je heen. Wat gedachten die opkomen en je lichaam weer verlaten. Puzzelstukjes die weer even een nieuwe plekje krijgen. Achteraf voel je je als herboren. Maar als dat niet meer gebeurd en je de energie naar je tenen voelt stromen na een sessie, weet je dat je teveel hooi op je vork hebt. Je hebt een hoofd vol watten en ziet even niet meer hoe het goed moet komen. Je moppert op alles. Schiet snel uit je slof. Je maakt een paar keuzes, en denkt nog even doorzetten en dan komt het allemaal goed. En je belooft jezelf meer tijd vrij te maken voor jezelf, als dit klaar is.

Op een dag wordt je wakker. Het is klaar. Je wankelt op je benen. Je bent jezelf weer eens voorbijgelopen. Je bent verkouden, voelt je lamlendig en bent vooral heel erg moe. Je meld je ziek, kruipt in je bed en slaapt een hele dag. Het is allemaal even klaar. De wereld is stom en gaat heel even aan je voorbij. Het enige wat je kunt en wilt is slapen.

En dan sta je op en is de zon weer gaan schijnen. Je beseft je dat je weer even moet waken over jezelf, je hebt maar één lichaam, tijd voor keuzes. Je laat hier en daar wat schieten, begint weer te genieten van al die prachtkansen van het leven. Je bent er weer! En zo breekt er weer een nieuwe cyclus aan. Eentje waar je jezelf beloofd het niet meer zo ver te laten komen, maar diep van binnen weet je dat het toch wel weer gaat gebeuren.

Nog eventjes geduld…

Ik wil rennen. De wind door mijn haren. De voeten die zachtjes afwikkelen op het asfalt, in de verte het verkeer. De bladeren, de bomen, de bossen, die heerlijke buitensportschool. De sneeuw die onder je voeten knispert. De landschappen, de vergezichten. Een blik op het sporthorloge of het nog goed zit met de hartslag en die heerlijke vrijheid. Het moment even niks. Alleen op de wereld, niemand die zeurt of dingen van je wilt. Hoogstens een stemmetje die je maant om wat rustiger te lopen of aangeeft dat er zich een blaar op je linkerteen vormt. Het ultieme gevoel van een hardloper wat je aan iemand die niet loopt maar niet uit kan leggen. Het genot van de stofjes die door je lichaam gieren.

Maar nog eventjes geduld en verstandig zijn. De last van mijn heup is een stuk minder, maar ook met lopen wel voelbaar, dus we wachten nog even een weekje. En dan hoop ik echt dat het over is en dat ik weer aan de bak mag. Het asfalt, de bos en bomen lokken. In maart staat de Venloop (21 km) op de planning. En er moet weer aan de conditie worden gewerkt. Nu merk ik weer wat een belabberende basisconditie ik toch heb. De conditie gaat nu al achteruit. Op het station sta ik hijgend boven aan de trap en mijn judotraining donderdag was behoorlijk pittig. En dan hebben we het natuurlijk nog niet over de blaasconditie met al de muziek die ik maak. Als ik lekker ren dan heb ik dat allemaal niet. Je hoort sommige zeggen “Zo snel gaat dat toch niet?”. Tsja op de één of andere manier bij mij wel. Wellicht mijn astmatische achtergrond waar ik al jaren geen last meer van heb. Ik weet het niet, maar ik weet wel dat het snel vat op mij heeft. Ondankt dat ik lekker 1x in de week judo en nog ongeveer een keer of drie per week de gewichten op pak.

Maar een positieve wendig: Nu heb ik wel meer tijd om lekker aan de muziek te studeren en bezig te zijn met mijn nieuwe hobby, modeltreintjes! Heerlijk priegelen naar een dag hard werken.

Een vliegende start….of toch niet helemaal?

Na de vakantie ben ik er volle bak ingevlogen. Een nieuw jaar, nieuwe voornemens en een vernieuwde motivatie. Tijd voor de eerste update van 2019.

Krachttraining
Vol enthousiasme aan de bak. Lekker elke dag bewegen en ook de krachttraining weer opgepakt, want het is nu wel weer eens tijd om die kipfiletarmen aan te pakken. De spieren heb ik wel, maar het laatste jaar zijn ze toch wat verborgen geraakt, als je begrijpt wat ik bedoel. Bovendien levert krachttraining een mooi aanvullingen aan mijn hardlooptraining en is een beetje coretraining zeker niet verkeerd. En lekker is het ook zeker.

Hardlooptraining
Ook de hardlooptraining weer lekker opgepakt en vol goede moed van start gegaan. Intervaltraining, lekker loslopen en meer. Een nieuw vers trainingsschema voelt altijd goed. In mijn hoofd liep ik al weer ergens een mooie marathon.

Nieuwe baan!
De tweede week van januari ben ik gestart bij een nieuwe werkgever en dan blijkt het toch weer even lastig om elke dag een sportmomentje in te plannen. Helemaal om dat dit in Utrecht is en dat er dus wel sprake is van bijna 2 uur reistijd. Maar daar hoeven we dan wel weer niet elke dag heen. Dat scheelt. Toch al met al redelijk content met de frequentie waarmee ik ook die week heb getraind.


Maar……
Ik denk dat ik iets te enthousiast ben geweest met mijn vliegende start. Vorige week had ik al een wat mopperende heup. De afgelopen week werd het erger. Tijd nu om even een pas op de plaats te maken. Een weekje niet rennen en kijken of het dan weer over is. Oei, dat klinkt wel erg verstandig zeg. Zou ik het dan toch ooit leren? Maar krachttraining kan natuurlijk wel gewoon. Wel brengt het twijfel over mijn marathon plannen. Zou mijn lichaam hier dan toch niet tegen bestand zijn. En moet ik het gewoon op de halve marathon houden? Die heb ik in ieder geval al wel in de planning. We gaan daar gewoon lekker naar toe werken en schrijven. Op naar de Venloop!


Judo

Sinds een tijdje ook weer heerlijk aan de judo. Het is allemaal weer even zoeken en wennen, maar het valt me niet tegen wat er allemaal is blijven hangen. De groep waarmee ik judo is fantastisch! Allemaal gezellige mensen met hogere dangraden die je heerlijk weer op de rit kunnen helpen. En niet minder belangrijk een heerlijk enthousiaste trainer. Afgelopen week mijn inschrijfformulier ingeleverd, dus er is geen weg meer terug. We gaan ook hier weer lekker mee aan de gang. Of ik mijn zwarte band nog waard ben…tja. Maar het komt vast wel weer.

Komende week dus even niet rennen, maar lekker aan de bak met krachttraining en een vleugje judo! Girlpower!

De hoogste tijd

Het is de hoogste tijd. De hoogste tijd om weer leven in dit blog te blazen. Het kwam er niet van en er waren geen hoogdravende en interessante doelen om over te schrijven. Gelopen heb ik zeker. Zeer zeker. Evenementen ook, maar kleintjes. Gewoon losse zaken. Leuk om eens mee te pakken. Afgelopen vakantie nog een super fijne trail in Aarle-Rixtel (zie foto). Maar nergens naar toegeleefd, nergens echt naar op weg. Na de marathon in april (ja, je leest het goed, dat is al zo lang geleden) heb ik eerst mijn lopersknie goed laten genezen. Even 6 weken niet lopen. Even niks doen, even niet moeten. Bij tijd en wijle ontzettend irritant, maar stiekem ook lekker. Stilzitten komt niet in mijn woordenboek voor, maar bezig geweest met andere dingen. Dingen zoals een militaire opleiding van 2 weken, een paar weekenden / weekjes weg met de FKNR en vooral veel muziek maken.

Eigenlijk heb ik maar een beetje doelloos rondgerend. Genoten, dat zeker, maar niet met een achterliggende gedachte in het hoofd. Ik ben gestopt bij Run for Health al in December en heb me na die tijd wel weer een trainer gezocht. Waar ik nu maandelijks een training doe. Hij maakt een schema en we hebben naar mijn looptechniek gekeken waar genoeg aan te verbeteren valt. Ik heb een cursus mindfull run gedaan. Leuk en ook daar neem ik weer een paar dingen van mee. Maar het voelt los en lopen heb ik gedaan om te lopen. Lopen om het hoofd leeg te maken. Heerlijk om rust in dat drukke hoofd van mij te krijgen, maar niks de moeite waard om op te schrijven dacht ik.

Heb ik nu wel weer een doel? Nee. Het begint wel weer te kriebelen om weer een marathon op te gaan zoeken. Maar het blijkt lastig met mijn agenda. Niet alleen de dag zelf, maar ook de tijd voor een gedegen voorbereiding. Waardoor werd ik dan geinspireerd deze blog weer op te pakken? Natuurlijk is het nieuwe jaar weer aangebroken en heb ik net even 2 weken vakantie achter de rug. Een vakantie om achterom te kijken naar het afgelopen jaar en vooruit naar het volgende jaar. Tijd om weer lekker hard te gaan trainen. En daar ben ik nu zeker al weer een weekje mee bezig. Mijn lijf zeurt aan alle kanten en moet er nog weer even aan wennen. Maar ook het feit dat ik in de auto zat en hoorde van iemand dat zij geinspireerd werd door deze blog, toen ik weer via een harmonie collegaatje meeliep bij de oudjaarsloop van mijn oude club. Een blog over rennen en een blog over dat langzaam ook goed genoeg is. Dat hardlopen is voor iedereen en dat hardlopen zo’n mooie sport is om elke keer weer een overwinning te behalen op jezelf. Maar ook het uitlezen van het nieuwe boek van Annemerel “Trainen als een Topatleet”, wat ik afgelopen week in één adem heb uitgelezen en het besef dat juist dit soort verhalen mij enorm kan inspireren. En bovendien vind ik schrijven ook gewoon heel leuk. De komende tijd kun je hier dus weer wat verhalen verwachten! 🙂

Het zwarte gat…nee…een nieuw begin….ja!

De marathon is al ruim een maand geleden. In die tussentijd geen stap gezet op mijn hardloopschoenen. Tijd voor herstel. En goed herstel. Die lopersknie die willen we nooit meer zien.

Het weer is fantastisch en het kriebelt, maar nee nu nog even niet. Moeilijk omdat ik die knie helemaal niet meer voel. Ik verklaar mezelf voor genezen, maar neem het zekere nog even voor het onzekere.

De mountainbike heb ik helemaal ontdekt, maar nu heb ik de routes in de buurt ontdekt. Tijd om weer van start te gaan. Hopelijk gaan we vanaf maandag na nog een fysiobezoek weer opbouwen. Ik sta te trappelen…al de vezels in mijn lijf willen doen wat ik zo graag doe: rennen! Hollen! Joggen!

Van de week al stiekem wat op het internet zitten neuzen. De marathon van Valencia en tal andere leuke tripjes. Ja, dat wil, daar ga ik voor. Lekker in het buitenland. Ok. Valencia komt waarschijnlijk nog te vroeg, maar zoiets klinkt toch werkelijk heerlijk?

Maar eerst stapje voor stapje weer opbouwen. Start to run! Ik sta te trappelen.

DE marathon van Rotterdam – een pleuriseind lope te lope!

Wat een feest, wat een feest! Genieten ten top was het. Maar zwaar was het ook. Ik neem je mee in mijn tweede marathon.

Zaterdagmiddag al reizen we af naar het Rotterdamse. Op die manier konden we in de middag even de expo over en ook de startbewijzen ophalen. Scheelt weer stress op de zondag. Zo gezegd zo gedaan. Wat een feest was het toen al zeg! Veel te druk maar wel gezellig! Even een foto met de mega medaille omdat ik geen idee heb of ik de echte morgen ga halen.

En voor je het weet is het zondag. Ik heb echt enorme kriebels in mijn buik. Gezien de voorbereiding natuurlijk en het onzekere of ik hem uit zou kunnen lopen. Maar ik zou gaan starten en we zouden het gaan zien. Genieten van het feest wat de marathon in Rotterdam is.

Na een dikke kus aan vriendlief en een succeswens stond ik ruim een half uur voor tijd in het startvak gereed. Het was nu al niet koud in mijn hempje. Dat zal wat worden! Uiteraard wel de zonnebrand meegenomen maar vergeten en ver weg dus in de bag deposit. Jammer dan. Je kunt niet alles hebben. In de startwave zie ik alle diverse mede groene hempjes, lees RMDers lopen. Ik durf ze nog niet aan te spreken.

In de verte begint Lee Towers te zingen. We’ll never walk alone en iedereen begint in niet altijd de juiste toonsoort mee te zingen. Ik ook natuurlijk! De eerste wave is weg! Voor in het weet zet ook mijn wave zich in beweging. We zijn nu ook aan de hobbel. Het pleuriseind is begonnen, een avontuur van 42,195 meter. Waarom doen mensen dit eigenlijk?

We draven de Erasmusbrug op. Al gelijk een lekkere kuitenbijter, maar ach dan kan de rest alleen maar meevallen! Ik kijk uit over de Maas. De Willemsbrug is tegenwoordig half grijs…bijzonder. Veel om me heen herken ik van de tijd dat ik hier als student woonde. Leuk hoor!

En dan jahoor, na slechts 5 km begint het geeikel weer. Langzaam voel ik die rottige knie weer vervelend doen. Hoe lang zou ik dit vol gaan houden. Ik probeer het te negeren en loop door.

Een lang fietspad doemt voor me op. Ik kijk om me heen. Wat is het toch heerlijk weer. En kijk de eerste mensen beginnen al te lopen. Dat biedt hoop. Ik wil niet meer als laatste eindigen (ok, een na laatste) zoals in Eindhoven. Alleen en verlaten. Rondom lopen ook weer de de nodige groene shirtjes en ik begin ze te groeten. Wat leuk eigenlijk, hoe zo’n zelfde shirtje een soort band kan bewerkstelligen.

We lopen een dubbele lus in Slinge. Leuk altijd om naar de andere snellere lopers te kijken. Iedereen heeft het zo te zien warm, maar het loopt allemaal nog lekker. Bij een van de volgende drankpost kom ik niemand minder dan Jolien tegen. Samen met haar moeder. Hoe leuk! Ik zet even aan en loop een stukje met ze op. Jolien gaat lekker! Na een tijdje laat ik ze gaan. Ik besluit even te wandelen om mijn knie even wat rust te geven. Het gaat nu echt pijn doen. We zitten nog maar op 15 km. Ik besluit het nog even aan te zien. Zo rond de 17, 18 km kan ik lukt het me niet meer om aan één stuk te lopen. Alsof iemand na een paar 100 meter een mes in mijn knie steekt. Het doet pijn en ik zak er doorheen. Maar even wandelen bied elke keer weer soelaas. Kijken hoe ver we komen met wandelen en rennen. Ik besluit tot de Erasmus brug te lopen en daar uit te stappen. Onderweg voel ik een hand van een groen shirtje op mijn rug. Gaat het goed? Nee, ik ga hem niet uitlopen zeg ik nog. Ik wist het vantevoren en vandaag is het niet mijn dag. De Erasmus brug. Dan stop ik echt.

Maar waar blijft die Erasmus brug dan toch? Eindelijk daar komt hij aan. Maar daar zitten we al dik in de 27 kilometer. En er staan zoveel mensen aan de kant. De mensen schreeuwen mijn naam. Je gaat goed Sandra, kom op Sandra. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om uit deze massa en dit feest te stappen en ik loop door. Of het slim is. Waarschijnlijk niet. Maar ja, de hardleursigheid slaat toe (een term die ooit op de begrafenis van mijn oma ontstond toen men het had over de koppigheid van de familie). Opgeven staat gewoon echt niet in mijn woordenboek. Tanden op elkaar en door. We zien het wel. 30 kilometer is ook wel een mooie kilometerstand niet? Ik kom nog een clubje van Run for Health tegen. Ze schreeuwen me naam. Het geeft me moed en ik loop verder.

Ik loop, wandel, loop, wandel door en de Boezemstraat komt in zicht. Volgepakt met feestende mensen! Hier heb ik een jaar gewoond. Wat leuk om weer hier te zijn! De mensen staan rijen dik. Later weet ik dat de Coolsingel lang niet zo leuk is als deze straat. Ik zwaai en groet naar alle groene shirtjes die tegendraads lopen en al op de terugweg zijn van hun rondje Kralingse Bos. Echt leuk dit! Wat een toppubliek en we komen er straks nog een keer langs, maar eerst een rondje Kralingse bos. Damn, dat is saai! Inmiddels lijkt de knie zich wel weer wat beter te houden. Of zijn het de andere spieren die nu ook pijn doen, de man met de hamer die stiekem toch in de struiken schuilde? De 35,36,37 kilometer glijden langzaam voorbij en dan zijn we weer op de Boezemstraat.

Het gaat me gewoon lukken. Ik ga dat pleuriseind gewoon lope te lope! Een beetje trots maakt zich van me meester. Yes! Damn meid opgeven kan je gewoon echt niet hae. Alles waar je aan begint maak je af. En zo ook dit. Tsja of het slim is. We zien het wel. Dit kan niemand me straks meer afpakken.

Even leek dit de eerste keer gaan worden van iets waar ik op zou gaan geven, maar niks is minder waar. De karakter knop is nog zeker niet kapot. Knop om en gaan! Pijn is fijn, bloed moet en een blaar wordt nooit groter dan je voet!

De laatste kilometers worden we gedragen op de toeschouwers. Een oude man roept dat hij de Coolsingel ruikt. Ik doe mijn ogen dicht, snuif nog eens wat lucht naar binnen, nee geen Coolsingel, maar ik geniet van de zon op mijn huid en loop de laatste kilometer. Dat was hem. Mijn tweede marathon. Ik heb hem gewoon uitgelopen wie had dat nu gedacht!

In het gras van de tassenafgifte vind ik vriendlief. Ook hij heeft het zwaar gehad maar heeft het gehaald. Chapeau!

Moe maar voldaan keren we huiswaarts.

9 dagen…de spanning stijgt!

De spanning en twijfel neemt toe. Nog maar 9 dagen. De marathonvoorbereiding is een bijzonder iets en verdomd spannend. Tweeënveertig kilometer rennen. Het is verdorie een pokkeneind. Welke gek doet dat nu?

Het mailtje met daarin het ophaalbewijs is binnen. Gister viel de mail met de startwave en tijd op de mat. Het komt nu echt dichtbij.

In mijn voorbereiding heb ik maximaal 25 km gelopen. Deze week helemaal niet. Geteisterd door een blessure. Zou het voldoende zijn? Hoe gaan mijn spieren zich gedragen? En zou die 25 km voldoende zijn? Andere lopen max 14 km met het sportvastenprogramma. Dan moet dit toch voldoende zijn?

Er verdringen zich allerlei vragen en gedachtes in mijn hoofd op. Ook dat hoort er bij. Het lopen van een marathon heeft ook een enorme psychische component. Soms voel ik me alsof ik de hele wereld aan kan, andere dagen is daar die twijfel. Ik denk terug aan de CPC waar ik leek te vliegen en een PR liep. Ik denk ook terug aan de volgende training waarin na 10 km de rotblessure weer opspeelde. Nog even. Nog 9 dagen. Tot aan de start.

Zin heb ik er zeker in. Ik zie alle prachtige berichten en de toenemende spanning in de RMD community. Foto’s van de prachtige shirts, 20x de vraag waar de supporters kunnen gaan staan, welke bietensap het beste is en de laatste trainingslopen. Ik zie foto’s voorbijkomen van de metamorfose van Rotterdam. Iedereen heeft de zenuwen behorende bij het virus.

En als ik dat voorbij zie komen dan slaat mijn hart een keertje over. Ik sta daar straks ook om een stukje te rennen. Ook zie ik dat er samen met mij nog velen niet de snelste zijn en voor tijden gaan van 5 uur of langzamer. Dat geeft mij hoop. In Eindhoven kwam ik binnen als een na laatste met niemand meer in zicht. Terwijl ik op moest passen voor al overstekend verkeer. Dat gaat me niet nog een keer gebeuren. In Eindhoven slechts 2.600 deelnemers. In Rotterdam iets van 12.000 geloof ik. Ik speel het filmpje van de laatste deelnemer van vorig jaar af en een warm gevoel maakt zich meester. Wat een prachtfeest.

De conclusie: het wordt een feest en ik ga genieten van kilometer 1 tot kilometer 42!

Nog 41 dagen: Het wordt spannend!

Met nog maar 41 dagen, 16 uur en 27 minuten op de teller en een blessure wordt het spannend!

Afgelopen weken wel regelmatig, maar niet ver gelopen. Het voelt als 300 stappen achter uit en de twijfel neemt toe. Mijn hoofd draait overuren. Zou het wel lukken? Moet ik niet na gaan denken over een andere marathon? Moet ik gewoon doorzetten? Naar mijn lichaam luisteren is niet mijn beste competentie, maar natuurlijk wel belangrijk. Maar die marathon van Rotterdam lonkt en hij lijkt me zo prachtig.

Nadat de fysio mij inmiddels twee weken geleden feliciteerde met mijn lopersknie was het zaak om het rustig aan te doen en mijn spier de rust te gunnen om te herstellen. Er volgde een paar trainingen met wandelpauzes tussendoor. Frustrerend, maar tot 5 kilometer geen probleem. Vol goede moed wilde ik vorige week zondag dan maar weer een 10 kilometer doen in blokken van 2 kilometer. Ik was er klaar mee en dit voelt als als overnieuw beginnen. Wat zou dit zijn, les 10 van start to run? Maar aan de andere kant ik kan nog rennen en dat is ook natuurlijk wat waard.

Vol goede moed dus op weg voor 5 x 2km. Het begin liep lekker en het zonnetje deed goed zijn best. Het liefst zou ik nu 30 kilometer rennen en een nieuw stuk natuur ontdekken per hardloopschoen, maar ik liep braaf een rondje singel. Dan zou ik weer snel thuis zijn als het fout zou gaan. En helaas, dat ging het ook. Na 6 kilometer begon de knie weer te morren en zijn we gaan wandelen. Nog even probeerde ik aan te zetten, maar het ging niet meer. Braaf wandelen en naar huis. De twijfel slaat op zulke momenten toe. Zou het allemaal nog wel kunnen, gaan we die marathon halen? Ik wil zo graag, want het is zo fantastisch leuk en Rotterdam dat lijkt me fantastisch. Op facebook zie ik lange afstanden voorbijkomen en het weer is zo heerlijk om er lekker op uit te gaan.

‘s Maandags weer braaf naar de fysio. Hij wist me te vertellen dat hij het nog goed vond gaan dat het me lukte om toch nog 6 kilometer te rennen. Wellicht was het beter kortere stukken van een kilometer te doen. Dus zo gezegd zo gedaan. Deze week alleen stukken van 1 kilometer. Het frustreert, het gaat langzaam en mijn geduld wordt op de proef gesteld, maar deze week liep het lekker. Daarom vandaag weer een poging tot 10 kilometer, maar dan in blokken van een kilometer. En dat ging prima! Grappig hoe dankbaar je weer bent als dat wil lukken, als die spier bedenkt het gewoon voor de complete afstand vol te houden. Ik voel weer een beetje hoop opkomen. Al wordt het spannend. Over twee weken heb ik me ingeschreven voor de CPC loop. Eerst de 10 km en daarna nog eens de halve marathon. Ik heb er zin in en hoop dat het me gaat lukken. Dat moet deze week gaan blijken. Deze week gaan we de blokken weer opschroeven. Fingers crossed!

Voor mij gaat de CPC  het meetmoment zijn om te weten of ik doorzet voor de marathon.

screenshot2147380625.jpg

Nog 52 dagen: een (kleine) kink in de kabel

Blessures, je hoort iedereen erover die de hardloopsport beoefend. Hardlopen is een sport waarbij je je gewicht drie maal op je gewrichten krijgt. Sommige claimen dat dat nooit goed kan zijn. Vrolijk hoor ik het aan, wens mensen beterschap en ga verder met mijn training. Die mensen hebben pech zeg! Daar doe ik niet aan. Ik heb het geluk om degelijk gebouwd te zijn en nagenoeg nooit ziek te zijn. Niemand doet me wat. Gezond eten en lekker bewegen will do that trick. Lekker blijven hobbelen zonder poespas.

Maarrrr helaas pindakaas. Op dit moment moet ik ook even pas op de plaats maken. De afgelopen weken vaak wat last van de knie na de lange duurlopen. Zoals ik ben, loop ik lekker door natuurlijk, het zal allemaal wel weer goedkomen. Maar elke duurloop werd het net weer even vervelender. Eerst na een kilometer of 20, daarna 16, 10 en de laatste loop al na 7 km. In de laatste duurloop dwong het me bijna tot lopen. En dan…. daarna een paar dagen nodig hebben voor het traplopen ook weer pijnvrij ging. Was dat wel goed?

Ach denk ik. Ik ben bezig voor een marathon. Mijn motto is niet voor niks: “pijn is fijn, bloed moet, en een blaar wordt nooit groter dan je voet.”

Pijn hoort er op deze momenten bij. En tijdens een voorbereiding als deze voel je ieder pijntje omdat je er enorm allert op bent. Je leert je lijf echt ontzettend goed kennen. Dat zal het wel zijn. Het zit tussen de oren. Niet zeuren en door!

Na een paar dagen twijfel in mijn hoofd toch even langs de fysio. Kan geen kwaad toch? En hij zit vlakbij kantoor. Even een checkup en dan gaan we weer verder. Even de bevestiging zoeken dat er niks aan de hand is. Zo gezegd zo gedaan zat ik stiekem dinsdag toch behoorlijk nerveus in de wachtruimte. Wat als het wel wat zou zijn. Die marathon wil ik toch echt lopen. De motivatie begon net weer goed los te komen.

De diagnose: iliotibiaal frictiesyndroom, oftewel een lopersknie. Damn!

Ik zeg altijd dat mijn vet in mijn benen mijn spieren en alles goed beschermd. Ik heb nooit wat. Helaas niks is minder waar want het zit hem in de dijbeenspier die frictie ondergaat met mijn bot ter plaatse van mijn knie. En dat doet zeer.

En nu dan? De gedachte aan de marathon hoef en ga ik nog niet laten varen, maar ik heb plechtig moeten beloven om het wat rustiger aan te doen. Absoluut niet door de pijn heenlopen en ook echt stoppen als die knie begint te mopperen. Nu kan ik nog doorlopen, maar overdrijf ik dan kan het een hele vervelende blessure zijn. In dat geval moet het goedkomen en kan ik over een paar weken weer helemaal los. Wat ook moet, want het zijn nog maar 52 dagen! Het begint nu toch wel spannend te worden.

Gelukkig moet de laatste voorbereiding richting 30 km op cpc loop vooralsnog ook waarschijnlijk wel te doen zijn. De fysio geeft aan dat ik dan ook kan kiezen voor alleen de 21 km. Maar dat wil ik niet. De lange afstand is ook een mentaal spel namelijk wat ik wil trainen. Blik op oneindig en uren achter elkaar rennen in gevecht tegen de stemmetjes die je voor gek verklaren. De man met de hamer verslaan en dat pleuris eind rennen. En daarna dat geluk wat je voelt na de voltooiing. Dat wil je toch niet missen?

Al met al ben ik blij dat ik ben geweest, want ik ken mezelf. Had niemand mij gezegd rustig aan te doen dan had ik dat zeker niet gedaan. Nu heb ik nog tijd voor herstel.

Nog 52 dagen. We gaan ervoor! Ik kan je nu al op een briefje geven. Dat rustig aan doen, gaat me moeite kosten. Dat is zo niet mijn ding! Maar alles om straks fris aan de start in Rotterdam te verschijnen.